De hersens zijn rare dingen. Ze laten je lichaam soms dingen doen waar je zelf geen grip op hebt.

Waarom wordt je bang als je in een bootje stapt? Ik zou het begrijpen wanneer het angst is dat het bootje omslaat, maar daar is de angst niet voor. Sterker nog, dezelfde angst komt naar boven wanneer je samen met iemand in de auto stapt, of in de bus. Eigenlijk elke situatie waarin je niet weg kunt. Je kunt niet zomaar weglopen en je slijm lijkt dik als stroop. Het zit vast achter in je keelholte. Je krijgt het niet weggeslikt. Braakneigingen en een verstikkend gevoel als gevolg. Terwijl er lichamelijk niks mis is met je.

Maar je hersens kunnen nog veel gemener zijn.
De volgende stap die ze dan ondernemen is dat je al angstig wordt wanneer er zo'n situatie aankomt waarvoor je bang bent.
Iemand doet het voorstel om samen te gaan varen, of ergens heen te rijden. En gelijk gaan die hersens ratelen en je ziet jezelf al stikkend in die boot of auto zitten. Dus probeer je excuses te verzinnen om die situatie niet te hoeven meemaken. Ontwijken dus.

Ik denk dat het in de categorie "lastig probleempje" valt. Ik durf het geen groot probleem te noemen want er zijn mensen die het veel erger hebben en door dit soort angststoornissen de deur niet meer uit durven. Ik red het meestal met wat voorzorgsmaatregelen als kauwgom, rennies en een flesje water.

Om een paniekstoornis voor anderen wat begrijpelijker te maken vergelijk ik het meestal met hoogtevrees. Dit is volgens mij de meest begrepen angststoornis.

Wanneer je iemand met hoogtevrees op het dak van een flatgebouw neerzet zal hij niet bij de rand komen. Ook al bind je een veiligheidslijn om zijn middel of plaats je een leuning op de rand van het dak. Ondanks dat er dus geen reden voor angst is (want het is onmogelijk om te vallen) zal de persoon met hoogtevrees bang zijn.

Zo werkt het ook bij mensen met een angst of paniekstoornis. Er is geen goede reden om bang te zijn, maar toch zijn ze bang.